همان‌گونه كه در كتاب النكت الوفيّه آمده است : الموطّأ كتابى كهن و پر خير و بركت است كه نويسنده آن قصد داشت كه احاديث صحيح را در آن گرد آورد ، ولى آن‌چه در كتابش گرد آورده است از نظر خود مالك صحيح است نه طبق اصطلاح اهل حديث ؛ چرا كه مالك ، مراسيل و بلاغات « 1 » را صحيح مىداند « 2 » . جلال الدين سيوطى نيز در مورد كتاب الموطّأ اين‌گونه اظهار نظر مىكند : خطيب بغدادى و دانشمندان ديگر تصريح كرده‌اند كه الموطّأ بر همه كتاب‌هاى جوامع و مسانيد تقدّم دارد . وى سپس مىگويد : بنا بر اين كتاب الموطّأ از نظر رتبه بندى تاريخى بعد از صحيح حاكم نيشابورى است « 3 » . سيوطى در كتاب تنوير الحوالك در اين زمينه مىنويسد : ابن حزم در كتاب مراتب ديانت مىنويسد كه رواياتى را كه در كتاب

--> ( 1 ) مراسيل : جمع مُرسل است و به روايتى مىگويند كه در سلسله سند آن يك يا چند راوى حذف شده باشد . بلاغات : به روايات‌هايى اطلاق مىشود كه به عنوان « بلغنى » آمده باشند . ( 2 ) كشف الظنون : 2 / 1907 . ( 3 ) تدريب الراوى : 1 / 83 .